girl_in_math

lütfen;önce aşağıdaki yazıyı okuyunuz=))

Eğer aşk böyle bişeyse hepimiz bir zamanlar psikiyatri servislerinin en kıdemli elemanları olmalıydık.Aşk;akıllı adam işi değildi çünkü.yaptıklarımız akıllı insan ölçütlerine uymuyordu.psikiyatri servislerinde mazoşistler adı altında bi bölüm açılmalı ve hepimiz tedavi olmalıydık.



Ama reddettik herşeyi.sarıldık kalem kağıda,yazdıkca yansın diye canımız.ondan bu güzel şarkılar,şiirler dilimizde.kör kuyuya bir merdiven de dayatılmıştı ya biz görmezlikden geldik...

beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın
denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın
öylesine yıktınki bütün inançlarımı
beni sensiz bıraktın,beni bensiz bıraktın....

Şiiri Ümit Yaşar Oğuzcan yazmış.Bestekar Münir nurettin Selçuk.Timur Selçuk da içtenlikle seslendirmiş şarkıyı.insanı aşka aşık ettiren bir şarkı.heralde böylesine bir aşk da sadece şarkılarda koruyabilir varlığını.bıu sözlere muhattap olan kadın ne kadar şanslı olduğunu bilebilseydi terkedip gider miydi acaba şairi?o kadın bu aşktan hiç haberdar olmuşmudur ki?

diyelim ki haberi yoktu kadının bu sevdadan.şair hiç söyleyemedi.aşkını böyle yaşamayı tercih etti.görmedikçe yüzünü,duymadıkça içini ısıtan sesini daha da büyüdü sevdası kim bilir?
acı çektikçe daha da sevdi,sevdikçe daha da acıdı içi ama hiç vazgeçmedi.mazoşiştti belki de adam.acı çekmeyi kendine kutsal bir görev bilmişti.kızıyordu kadına,küfürler ediyordu içinden ama yine de onu çok seviyordu.aşkı uçlarda yaşıyordu.depresif dünyasında mazoşist eğilimleriyle taçlandırdığı aşk ulaşılmaz oluyordu gün be gün ve daha da tutkulu seviyordu...



hepimiz biraz böyle değil miydik zaten?bizi hiç sevmeyen,sevme ihtimali bile olmayan hayali kahramanların peşinden koşmadık mı bazı zamanlar.hiçbişeyi görmedi gözümüz.dünya toz duman oldu.ben olarak kalmayı reddedip biz olmak istedik.ayaklarımız yerden kesildi.sıradan sabahlar anlamını buldu.yüzümüze anlamsız kocaman bir gülümseme peydah oldu.şairin mısralarındaki kelimeler kifayetsiz kalmaktan yorulup,bize koştu.hayatı çilekli pasta tadında yaşamak istedik kısacık da olsa.biliyorduk ya ağzımızda acı bir tat kalacağını... olsundu... sınırlı bir mutluluk,sonsuz mutsuzluktan ağır basıyordu ...





hiçbir karşılık beklemiyorduk aslında.biz aşka aşıktık.çok yüceydi bizim için elde edilmezdi.elini tutmaktan,yüzünü görmekten,sesini duymaktan daha öte bişeydi.üzüldüğünde üzülüp,sevindiğin de sevinebilmekti.gün gelip birini çok sevdiğini söylediğinde bize, çekip gitmeyi bilmekti arkamıza bakmadan....yoksa olduğumuz yerde kalakalırdık....





Belki de kendimizi aramıştık hep.onlarca kalabalığın içinde hep yalnızdık.içimizdeki boşluk kara delik gibi büyümekteydi.birgün kendimizi bulduğumuz sandık.biz bize yakın olmak istedik O'na değil.


O güzel sözleri kendimize söyledik.şarkıları kendimize adadık.canımız azıcık şımartılmak istemişti sadece,bi başkasını şımartmadık...ve birgün kaybettik kendimizi.aslında içimzden ettiğimiz tüm küfürler benliğimizeydi...rahat bi nefes almıştık onca yolculuk sonunda derken hayat bize nanik yapmıştı yine..


gözlerimiz heryerde kaybettiğimiz yanımızı arıyordu çaresiz.gördüğümüz herşey ona benziyordu sanki.ama nafileydi bu arayışlar,uğraşlar.. ne kadar inanmak istemesek de giden dönmemek üzere terketmişti bizi...


Halbuki yüzümüzdeki tebessüm ondan emanetti bize.ama iyiki almıştı emanetini bizden.gidince hıyanetin en büyüğünü yapıcaktık yoksa.o olmayınca nasıl gülerdik.bundandır ya gecenin esiri olmayı yeğledik,üzüntümüzü örtsün diye...

Çocukluğumdan beri hep bi pastanede çalışmanın hayallerini kurmuşumdur.benim sahibi olduğum ufak ama şirin pasta ve kurabiyeleri bizzat kendimin yaptığı küçük bi pastane...
ilkokula gidreken gazetelerin verdiği yemek kitapları ilaveleri benim için masal kitabı gibi bişeydi.renkli renkli pastalar,ilginç şekilli kurabiyeler....onları ben hayata geçirmeliydim.benim pastanemde yerini almalıydı...
o kadar pasta ve kurabiye tarifi içerisinde benim için en özeli un kurabiyesi olmuştur hep.basit gibi görünür ama kıvamını tutturması,rengini bembeyaz ayarlaması zordur.

Önce derince bir kap alınır.oda sıcaklığında bir paket margarin,bir çay bardağı sıvı yağ,bir su bardağı pudra şekeri ve yarım kilo un iyice karıştırılır.ama yavaş yavaş,içtenlikle,severek yapılmalıdır bu iş.çünkü;o çok narindir,her an kırılmaya hazırdır.süt gibi bembeyazdır,su gibi saftır.herkes yemeyi beceremez onu hakedemez de.hemen dağılır ağızda,dikkat edilmezse üste dökülür.her zaman un kurabiyesi yapmam .dedim ya özeldir o benim için ve hep özel insanlar yiyecektir.o gösterilen özeni hissetmek gerekir.yerken içindeki malzemeleri hissetmelidir yiyen.yoksa ;benim için bi anlamı kalmaz.
sonra;orta ısılı fırında 15 dakka pişirilir.hemen çıkarmicaksın fırından o sıcaklıkla kendini bulucak,rengini alacaktır kurabiye.soğuduktan sonra da pudra şekeri ilavesiyle kar yağdırılır üstüne.çok şirin,şık ve zarif olur.gümüş bir tepsiye kenarları oyalı bir mendil serilir.kurabiyeler hiç incitilmeden tepsiye alınır.ben onu salondaki vitrinde sergilemek isterim ama ayıp olur diye mutfaktaki masaya koyarım.hayranlarına orda ikram ederim.

Son zamanlar evde geçirdiğim uzunca vakitlerden belki de böyle gereksiz çoğu insan için anlamsız bişeyler yazma gereği duydum.ama;ben inanıyorum ki sevgimizi ve ilgimizi katmadımız hiçbişey güzel olmuyor.yemek de olsa onu istekle yapmak gerekir.un kurabiyesi de bende yeri bi başka olandır.canlı bi varlık değil belki ama ben ona o kadar çokk anlam yüklerim ki istesem dile gelir.tüm hayallerimi,sevinçlerimi ,kırgınlılklarımı,haylazlıklarımı yüklediğim gibi bi zamanlar.beni iyi tanıyanlar bilir,benim için o kurabiye çok değerlidir....

facebook'ta yayınladığım bikaç yazıma aldığım olumlu tepkiler neticesinde şımararaktan,kendi bloğumu oluşturmaya karar verdim.belki ego tatmin etme isteği,belki yazdıklarımı paylaşma hevesi...artık adınız siz koyun.kafamda pervasızca dolaşan kelimeler bloğumda yerini bulsun.bende gerçek dünyayla biraz olsun bağlarımı sağlamlaştırim değil mi?kurbanlarım da okurlarım olsun:)umarım bana katlanabilirsiniz.hepimize kolay gelsin...